Krótka historia mydła – STAROŻYTNOŚĆ

STAROŻYTNY RZYM

Krótka historia mydła zaczyna się w czasach Starożytnych. To z tego okresu pochodzą pierwsze, znane nam receptury, służące do wyrobu mydła. Według legendy mydło odkryto w starożytnym Rzymie. Znajdowała się tam góra Sapo na której rzymianie palili w ofierze zwierzęta. Podczas deszczu popioły z paleniska oraz wytopiony tłuszcz zwierzęcy spływały z góry do rzeki Tyber. Kobiety, które prały w rzece odzież zauważyły że brud zmywa się znacznie łatwiej i tak ludzie zauważyli iż oleje połączone z popiołem z paleniska tworzą mydło które myje i pierze. Mimo tego, starożytni Rzymianie nie używali mydła do kąpieli, uznając je być może za substancję o zbyt silnym, agresywnym dla skóry działaniu.

W Starożytności myto się bowiem piaskiem, który był jednocześnie peelingiem dla skóry. Mieszano go z oliwą z oliwek i popiołem, które potem zeskrobywano ze skóry skrobaczkami tzw. strigilami.

Galen (130-200 r.), będący jednym z najsłynniejszych lekarzy starożytności opisywał produkcję mydła z ługu, zalecając je jednocześnie do usuwania zanieczyszczeń z ciała i ubrań. W tym okresie mydło stawało się coraz popularniejsze. Galen za najlepsze mydła uważał te wyprodukowane przez Germanów i Galów.

Wiele lat później, w pierwszym wieku naszej ery, o mydle pisał Pliniusz Stary w swojej Naturalis Historia. Autor opowiada w niej o wynalazku Galów zwanym sapo, dzięki któremu mają lśniące włosy. Według Pliniusza mydło było mieszaniną łoju i popiołów,  zaś szczególnie atrakcyjne było połączenie popiołu z drewna bukowego z tłuszczem kozim. Samo słowo sapo wywodzi się z galijskiego słowa sapo lub germańskiego saipa, przy czym w obu językach odnoszą się do łacińskiego słowa sebum, oznaczającego tłuszcz lub łój.

STAROŻYTNY BABILON

Najprawdopodobniej człowiek wynalazł mydło piekąc nad paleniskiem mięso. Tłuszcz wytopiony z mięsa łączył się z popiołami, które są alkaliczne, a tłuszcz połączony z popiołami tworzył szare grudki. Ludzie zauważyli że grudki świetnie się pienią i nadają się do prania.

Pierwsze znane nam źródła mówią, iż mydło pochodzi z Babilonu. Znaleziono na to dowody w postaci kontenerów na mydło datowane na ponad 2800 lat p.n.e. Przez przypadek znaleziono przy nich również najstarszą recepturę na mydło. Według niej, aby uzyskać mydło gotowano razem łój i popiół. Była to mieszanina tłuszczów zwierzęcych i popiołu. Tę recepturę spisano na glinianych tabliczkach. Używali go głównie w procesie produkcji włókien tekstylnych, w celu ich oczyszczania.

Produkowali go łącząc wodę, alkalia i olejek kasjowy wytwarzany z liści, młodych gałązek i niedojrzałych owoców cynamonowca wonnego. Podczas panowania Nabonida, władcy państwa nowobabilońskiego, przypadającego na lata 556-539 r. p.n.e. przepis został wzbogacony. Zawierał już popiół, olejek cyprysowy i olej z nasion sezamu.

STAROŻYTNY EGIPT

Egipcjanie mieli także swoją recepturę na mydło. W trakcie swoich kąpieli używali mydła na bazie tłuszczów zwierzęcych i roślinnych zmieszanych z solami alkalicznymi.

STAROŻYTNE ALEPPO

Historia mydła rozpoczęła się w już Babilonii, ale prawdziwymi mistrzami w mydlarstwie stali się mieszkańcy syryjskiego Aleppo. To mieszkańcy Syrii od ponad 2000 lat wytwarzają ręcznie mydło według niezmiennej receptury. Bazą jest olej laurowy, oliwa z oliwek oraz substancja spieniającej (teraz używany jest do tego wodorotlenek sodu). Wymyślone przez Fenicjan, było jednym z pierwszych mydeł w historii, przez co może uchodzić za przodka dzisiejszych kostek myjących.

SCHYŁEK STAROŻYTNOŚCI

W III wieku n.e., przychodzi moda na niemycie. Zaczęto uważać, że kąpiele szkodzą organizmowi i otwierają pory na skórze, przez które może ulecieć dusza.